Er komt jaarlijks steeds meer erfgoed erbij. Sommige bouwwerken zijn wel duizenden jaren oud, zoals De Limes - het Romeinse grensgebied - en sommige slechts decennia oud, zoals de bunkers langs de Atlantikwall. Daarnaast zijn er steeds meer moderne monumenten. Wat zijn de toeristische en recreatieve waarden hiervan? Hoe moet men met deze monumenten in de toekomst omgaan?

De Bunkerdag
Tijdens de Bunkerdag in juni 2015 heeft Stephen Hodes een lezing gehouden in het Museon in Den Haag over bunkers vanuit een toeristisch perspectief. Langs de kust van de Atlantische Oceaan zijn er meer dan 10.000 bunkers die deel uitmaken van de Atlantikwall en in Nederland is de laatste jaren een stijgend aantal kleine bunkermusea ontstaan. Stephen heeft aanbevolen om in te zetten op schaarste en op verhalen, door de bunkers jaarlijks voor een beperkt aantal dagen te openen en door tijdens die dagen in te zetten op de verhalen en minder op objecten. Juist daardoor wordt de aantrekkingskracht verhoogd en worden exploitatiekosten sterk verlaagd. Het aantal bezoekers zal ook relatief hoog zijn.

De Limes
De Limes is de aanduiding van de grens van het toenmalige Romeinse Rijk. Die liep van de Noordzee langs de Rijn en Donau naar de Zwart Zee. Delen van De Limes in Groot-Brittannië en Duitsland maken deel uit van de Werelderfgoedlijst. Over de waarde van De Limes en de mogelijkheid om een aanvraag in te dienen bij UNESCO om De Limes in Nederland op de Werelderfgoedlijst te krijgen, werd in februari 2015 in Utrecht een symposium gehouden. De Limes in Nederland ligt nog altijd onder de grond en Stephen heeft in zijn lezing voorgesteld om het zand erover te laten hoe het is en maar een klein deel zichtbaar te maken. Met andere woorden, laat een beperkt aantal delen het gehele verhaal vertellen. De redenen hiervoor zijn dat De Limes moeilijk beleefbaar is, de bekendheid van De Limes in Nederland zeer laag is en de kosten relatief hoog. Daarnaast strekt De Limes zich uit over drie provincies en meer dan 25 gemeenten, wat de aanpak ingewikkeld maakt. Toch hebben OCW en de betrokkenen inmiddels besloten om een aanvraag bij UNESCO in te dienen.